Bohdan Tomaszewski urodził się w 1921 roku w Warszawie. Wyczynowo uprawiał tenis ziemny, w wieku 15 lat zaczął treningi w WKS Legii Warszawa, w 1939 roku wywalczył mistrzostwo Polski juniorów, a po wojnie był zawodnikiem SKT Szczecin.
W latach 1942–1944 uczył się na tajnych zajęciach Szkoły Głównej Handlowej. Walczył w powstaniu warszawskim, a po jego kapitulacji przebywał w obozie w Ożarowie.
Pracę jako dziennikarz zaczął w 1946 roku w „Kurierze Szczecińskim”, a w 1955 roku został dziennikarzem Polskiego Radia. W kolejnych latach komentował m.in. dwanaście letnich i zimowych igrzysk olimpijskich, Wyścig Pokoju, zawody lekkoatletyczne oraz mecze tenisowe. Stał się jednym z najbardziej znanych dziennikarzy sportowych, zasłynął barwnym, erudycyjnym sposobem komentowania. Współpracował również z Telewizją Polską, a w ostatnich lata komentował mecze tenisowe w Polsacie Sport.
Należał do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, napisał kilka książek wspomnieniowych (m.in. „Łączymy się ze stadionem”, „Dziesięć moich olimpiad”, „Listy oldboya, czyli Olimpijskie Somosierry”, „Przeżyjmy to jeszcze raz”), pisał też scenariusze filmowe.
Otrzymał wiele nagród, m.in. Złote Pióro, Złoty Mikrofon, Super Wiktora i tytuł Mistrza Mowy Polskiej. W 2005 roku został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Był pomysłodawcą turnieju dla młodych tenisistów Tomaszewski Cup.
