Dnia 28 lutego w Wojewódzkiej i Miejskiej Bibliotece Publicznej w Bydgoszczy odbyło się spotkanie z profesorem Jerzym Bralczykiem i Michałem Ogórkiem. Panowie zaprezentowali nie tylko świetny dialog, ale również pobudzili słuchaczy do dyskusji. Głównym tematem spotkania była książka o zabawnym tytule “Kiełbasa i sznurek”. Tytuł, który pasuje do książki tak, jak Jurek do Ogórka i jak Ogórek do Jurka. Wyliczanka “Jurek, ogórek kiełbasa i sznurek. Kiełbasa uciekła, a Jurek do piekła” to wspaniała polska forma, która utrwaliła swoją wymowę w wielu przenośniach. Najprostszy sposób interpretacji nasuwający się na myśl obrazuje pogoń człowieka za kiełbachą, która kiedyś bywała. W rzeczy samej… W dzisiejszym świecie wciąż za czymś gonimy… a czasem nawet zdarza się nam uciekać. Przed czym? Zwyczajna przewrotność losu. “Aluzja do iluzji”. Czasem role się odwracają i stajemy sie ofiarami. Czas nas goni, my uciekamy. Czas nas dopada, nas już nie ma. I na odwrót. Kiedy my złapiemy czas, to go najzwyczajniej w świecie zabijamy. I można by tak bez końca. Mówić, przytaczać, opisywać. Byle by trwała rozmowa i był przedmiot do dyskusji. Profesor Jerzy Bralczyk nazywa wiek XXI wiekiem słowa. Rozmowa nabrała nowego wymiaru. Nie kreślimy już haseł na murze typu: “tu byłem”, tylko tworzymy blogi. Zamiast pisać listy jak dawniej ,wysyłamy smsy. I to nie jest złe. Mowa ma inny wymiar. Może słowa nie są tak rozwinięte jak kiedyś, ale wciąż mają moc. Profesor Bralczyk mówi: “język młodzieżowy jest najświtniejszy tam, gdzie go nie rozumiem”. Młodzież umie nazywać rzeczy dosadnie, krótko i na temat: na przykład: “padaka”, “ktoś kwasi”. itd. I to jest całkiem zabawne i zasadne. No bo jak najlepiej określić super auto? “Wypasiona fura” pasuje idealnie.
Żyjemy, żeby rozmawiać. Rozmawiamy, żeby żyć.
Pamiętajmy o tym, że każda rozmowa zawsze czemuś służy. Powinna być nie tylko skuteczna, ale również udana, dająca satysfakcję. I nie ważne jest to, że dzisiaj żyjemy innymi cytatami. Nie cytujemy już wieszczów, tylko frazesy z reklam czy z filmów. Zmieniają się lektury, frazeologia. To fakt. Wszystko to tworzy przepaść między pokoleniami. Jednak nie należy patrzeć na to tylko z jednej strony i postrzegać tego jako zjawisko wyłącznie negatywne. Profesor Bralczyk mówi: “piękne jest, że możemy w różny sposób mówić o tym samym”. I to bardzo dobrze rokuje na przyszłość.
