Okładka w „Fakcie” była dla mnie równie skandaliczna co wydrukowanie w 2004 roku przez „Super Express” zdjęć tragicznie zmarłego red. Waldemara Milewicza. Rzecz jasna „Fakt” i „SE” lubią zaskakiwać i szokować swoimi treściami, ale decyzja o publikacji takiej okładki jest niedopuszczalna. W wielu liczących się wydawnictwach świata redaktor naczelny musiałby pożegnać się ze stanowiskiem, albo zostałby przez wydawcę zawieszony do czasu wyjaśnienia sprawy.
Wygląda na to, że Robert Feluś musiał przeczytać opinie innych żeby się zorientować, jakie powinien mieć zdanie. Nie stanął na wysokości zadania w sytuacji kryzysowej, którą sam wywołał. Powinien był przeprosić od razu, błędem pierworodnym był sam fakt publikacji kontrowersyjnych zdjęć bez zamazania drastycznych szczegółów. Błąd tym ważniejszy, że nie mówimy o byle medium, tylko o największej polskiej gazecie codziennej, mającej wpływ i na wydarzenia polityczne i na życie społeczne.
Nie rozumiem milczenia ze strony wydawnictwa Ringier Axel Springer Polska. To jedna z największych grup wydawniczych w Europie, firma, która ma sprawdzone metody działania w sytuacjach kryzysowych. Dysponuje też wewnętrznymi kodeksami etycznymi, które można przywołać w takich przypadkach. Tymczasem wydawnictwo milczy, licząc chyba na przeczekanie sprawy. Każdy spec od PR-u powie, że taki pomysł na wyjście z sytuacji kryzysowej nie zaprowadzi donikąd.
Wydawca powinien przeprosić opinię publiczną i przyznać, że w „Fakcie” doszło do naruszenia standardów. Zgadzam się z opiniami, że wydawnictwo powinno ponadto przeznaczyć kwotę równą przychodom ze sprzedaży tego wydania „Faktu" na cele charytatywne czy związane na zadośćuczynienie osobom poszkodowanym, czyli rodzinie zabitego dziecka.
##NEWS http://www.wirtualnemedia.pl/artykul/redaktor-naczelny-faktu-przeprasza-za-okladke-ze-smiertelnie-ranna-dziewczynka-zrobilismy-blad ##
Michał Kobosko, dyrektor polskiego biura think-tanku Atlantic Council i redaktor portalu Project Syndicate (a w przeszłości redaktor naczelny m.in. „Newsweeka”, „Wprost” i „Dziennika Gazety Prawnej”)
