PKN Orlen posiada ponad 90 proc. udział na krajowym rynku glikolu monoetylenowego – podstawowego składnika niezamarzających płynów do chłodnic samochodowych. Koncern jest jednocześnie głównym producentem jednego z takich produktów (Petrygo), a będąc liderem detalicznej sprzedaży paliw w Polsce ma szeroki dostęp do kanałów dystrybucji płynów, które konsumenci kupują zwykle na stacjach benzynowych, co dodatkowo umacnia jego pozycję.
W toku postępowania Prezes UOKiK stwierdził, że Orlen wykorzystując silną pozycję na rynku glikolu utrudnia rozwój konkurencji na innym – płynów do chłodnic. Jego cena stanowi ok. 70 proc. kosztów produkcji płynów. Wszelkie zmiany cen glikolu sprzedawanego przez Orlen konkurentom mają zatem decydujący wpływ na wysokość cen płynów. Tymczasem koncern cenę Petrygo kształtuje w całkowitym oderwaniu od kosztów oferowanego przez siebie surowca. (W niektórych okresach była ona niższa niż koszt jego wytworzenia). Spółka może to sobie zrekompensować m.in. sprzedażą glikolu na rynkach światowych, korzystając z wysokich cen surowca.
W ten sposób, swobodnie manipulując cenami glikolu i Petrygo, Orlen oddziałuje na innych producentów płynów, a także zniechęca nowych przedsiębiorców przed wejściem na rynek. Postępowanie Prezesa UOKiK wykazało, że na skutek stosowanych praktyk koncern wyeliminował część producentów, których liczba spadła w ciągu siedmiu lat o 40 proc., a pozycja Orlenu na rynku płynów do chłodnic wciąż pozostaje bardzo silna.
Prezes UOKiK uznał działanie spółki za praktykę ograniczającą konkurencję i nałożył na nią karę pieniężną w wysokości 14 milionów zł. Sankcja finansowa tej wysokości ma pełnić funkcję prewencyjną i represyjną – zakwestionowane praktyki należą bowiem do poważnych naruszeń prawa antymonopolowego.
Decyzja nie jest ostateczna – spółce przysługuje odwołanie do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.
