Jak podała Informacyjna Agencja Radiowa, Bogdan Tuszyński zmarł w niedzielę nad ranem po ciężkiej chorobie.
Tuszyński w latach 1953–1981 pracował w redakcji sportowej Polskiej Radia. Był sprawozdawcą, komentował m.in. Wyścig Pokoju. W latach 1975-1977 był kierownikiem, a w latach 1979-1981 redaktorem naczelnym redakcji sportowej. Jest pomysłodawcą „Studia S-13”, w którym relacjonowano na żywo przede wszystkim mecze polskiej ligi piłkarskiej. W latach 1951–1952 był dziennikarzem „Przeglądu Sportowego”.
Napisał ok. 30 książek o tematyce sportowej - dotyczących zarówno sportu w sensie ścisłym (m.in. „70 lat Tour de Pologne”, „Leksykon olimpijczyków polskich”, „100 lat kolarstwa polskiego”, „Wyścig Pokoju”, „Polscy Olimpijczycy XX wieku”), jak też dziennikarstwa sportowego (m.in. „Tytani mikrofonu”, „Bardowie sportu”, „Sportowe pióra”, „Sprintem przez prasę sportową”, „Radio i sport”).
Otrzymał szereg nagród m.in. Złote Pióro (w 1966, 1975 i 1981 roku), Srebrny i dwa razy Złoty Wawrzyn Olimpijski PKOl (1994 i 2000) oraz nagrodę Radiokomitetu za radiową obsługę Igrzysk Olimpijskich w Montrealu (1976). Ponadto został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi i odznaką Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej.
W drugiej połowie lat 70. Bogdan Tuszyński był w Polskim Radiu przełożonym m.in. Włodzimierza Szaranowicza, Dariusza Szpakowskiego i Henryka Urbasia, zaczynających wtedy pracę dziennikarską. Szaranowicz w poniższym wywiadzie wspominał tamten okres (od 8:00 minuty).
