Trwający 60-sekundowy spot opowiada równolegle dwie historie: chłopca i dziewczynki. W lewej części reklamy widzimy kilkuletniego chłopca, a po prawej stronie ekranu - dziewczynkę w tym samym wieku.
W historii chłopca mamy lata 80., widzimy jego zabawki, pasję do gry w koszykówkę i pluszowego pieska. Historia dziewczynki to lata współczesne. Ta dziewczynka gra w kosza na własnym podwórku, zamiast pluszaka ma żywego szczeniaka, zamiast joysticka do gry komputerowej ma Playstation.
Filmowa opowieść kończy się jednakową sceną - oboje sięgają po McNuggets. I wtedy okazuje się, że ten mały chłopiec to ojciec dziewczynki przed laty, który teraz jako jej rodzic podaje jej przekąskę McDonald's.
Tą reklamą McDonald's chce zwrócić uwagę na zmiany w menu, przede wszystkim to, że nie używa w nich konserwantów. Marketer chce przekazać, że podobnie jak rodzice dbają o to, by swoim dzieciom dawać to co najlepsze, tak i on dba o swoich klientów serwując im zdrowe jedzenie.
Emocjonalny charakter zmian w menu McDonald's ma podkreślić zastosowanie w spocie podzielonego ekrany, opowieść dwóch historii i wykorzystana w tle akustyczna wersja piosenki Cindy Lauper „Time after time”. Uzupełnieniem spotu telewizyjnego są reklamy prasowe, które opublikowano m.in. na łamach „The New York Times” i „The Washington Post”.
Za kreację kampanii odpowiada Leo Burnett Chicago, za obsługę mediową odpowiada OMD, produkcją reklam zajęło się Story Films.
