Ericsson rozpoczął rozbudowę sieci telefonicznej w Warszawie na podstawie umowy z operatorem szwedzkim SAT, należącym do Henrika Tore Cedergrena. W pierwszych latach XX wieku SAT otrzymała koncesję na budowę sieci telefonicznych w Warszawie i Moskwie. Firma Cedergrena została w 1918 roku wykupiona przez Ericssona.
Uruchomiona w 1904 r. pierwsza centrala telefoniczna Ericssona na ul. Zielnej 37 obsługiwała ponad 5000 aparatów. Autorem projektu gmachu był profesor Politechniki Sztokholmskiej Isaak Gustaf Clason. Liczba telefonów w Warszawie rosła tak szybko, że wkrótce trzeba było centralę rozbudować w przylegającym budynku przy ul. Zielnej 39. Legendarny dziś budynek PAST-y był w tamtym czasie najwyższym budynkiem w całym Imperium Rosyjskim.
W latach międzywojennych rząd w Polsce, szukał odpowiedniego partnera do współpracy przy rozbudowie łączności telefonicznej. Wybór padł na sprawdzoną firmę która dotychczas z powodzeniem rozbudowywała w kraju sieci telefoniczne. W 1922 roku, Polski rząd i Ericsson tworzą wspólnie Polską Akcyjną Spółkę Telefoniczną (PAST) celem budowy i eksploatacji sieci telefonicznych. Ericsson miał w niej 4/7 udziałów, pozostałe należały do rządu polskiego.
Polski rynek okazał się wkrótce tak chłonny, że Ericsson uruchomił kolejną firmę – Polską Akcyjną Spółkę Elektryczną (PASE), która miała zakłady montażowe i produkcyjne w Warszawie, Wełnowcu i Radomiu. PASE produkowała m.in. sprzęt telefoniczny i sygnalizacji kolejowej na potrzeby rynku polskiego. PASE dostarczała słynne centrale automatyczne OS, w Polsce zwane SALME.
Po wojnie Ericsson otworzył biuro techniczne w Warszawie, jednak z przyczyn politycznych nie odnotował w tym czasie wielkich sukcesów. Na dobre wrócił do Polski w 1992 roku, rejestrując spółkę w Warszawie.
Aktualnie Ericsson współpracuje w Polsce z wszystkimi najważniejszymi operatorami komórkowymi. Firma zapewnia operatorom infrastrukturę, systemy informatyczne, utrzymanie i obsługę sieci.
Więcej informacji i ciekawostek z historii firmy Ericsson:
dostarczył
infoWire.pl
