NSA rozpoznał skargę kasacyjną Canal+ od wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2010 r. Wyrokiem tym WSA w Warszawie oddalił skargę Canal+ na postanowienie prezesa UKE z dnia 23 grudnia 2009 r. Utrzymało ono w mocy postanowienie prezesa UKE z dnia 31 grudnia 2008 r. w przedmiocie odrzucenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym na jego wniosek na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego dotyczącego opłat za prawo do dysponowania częstotliwościami.
W ustnych motywach rozstrzygnięcia NSA, odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów o charakterze procesowym, wskazał że pomimo doręczenia zaskarżonego postanowienia stronie z pominięciem pełnomocnika ustanowionego w sprawie, strona nie poniosła ujemnych skutków procesowych. Rozstrzygnięcie prezesa UKE zostało bowiem w terminie zaskarżone.
Odnosząc się zaś do zarzutów o charakterze merytorycznym, NSA wskazał, że Canal+ był zobligowany do uzyskania pozwoleń radiowych na korzystanie z urządzeń radiowych. Powołując się na treść artykułów prawa telekomunikacyjnego NSA wskazał, że warunki wykorzystywania częstotliwości określają m.in. lokalizację naziemnych stacji satelitarnych.
Canal+ uzyskał cztery pozwolenia radiowe na korzystanie z urządzeń radiowych w dwóch lokalizacjach (po dwa pozwolenia w każdej lokalizacji). We wszystkich wskazana została lokalizacja urządzeń radiowych, których dotyczyły pozwolenia. Na podstawie analizy treści pozwoleń radiowych wydanych na rzecz Canal+ w świetle przepisów prawa telekomunikacyjnego, NSA doszedł do przekonania, że Canal+ posiadał dwie naziemne stacje satelitarne w dwóch różnych lokalizacjach i opłata za prawo do dysponowania częstotliwościami powinna być uiszczona w odniesieniu do każdej stacji.
Tym samym NSA nie podzielił argumentacji Canal+, że wszystkie urządzenia radiowe, w obu lokalizacjach, stanowiły jedną naziemną stację satelitarną, stąd też wystarczyło uiścić tylko jedną opłatę za prawo do dysponowania częstotliwościami.
Wyrok jest prawomocny.
