Poinformował dziennikarzy Krzysztof Pietraszkiewicz, prezes Związku Banków Polskich (ZBP).
„ Nie było żadnej zmowy cenowej w sprawie opłaty interchange. Oskarżenie jest nieuzasadnione” – powiedział Krzysztof Pietraszkiewicz, prezes ZBP.
„Każdy bank w tej sprawie podejmie suwerenną decyzję. Do niektórych banków nie dotarła jeszcze decyzja, ale tam gdzie dotarła banki będą składać zażalenia i odwołania” – dodał.
Kilka dni temu UOKiK nałożył na 20 banków kary w wysokości od 193 tys. zł do 16,59 mln zł – łącznie 164 mln zł – za porozumienie w sprawie wysokości opłat pobieranych za transakcje dokonywane kartami płatniczymi Visa i MasterCard, tzw. opłata interchange.
Zdaniem prezesa UOKiK, interchange jest swoistym opodatkowaniem nałożonym przez bank, który prowadzi do wzrostu kosztów akceptantów kart. Wyższe koszty związane z akceptacją kart przenoszone są na wszystkich konsumentów, również tych płacących gotówką, co powoduje, że subsydiują oni klientów płacących kartą.
„Decyzja UOKiK oznacza promocję drogiego obrotu gotówkowego, kosztem obrotu bezgotówkowego, który jest dwa razy droższy” – twierdzi prezes ZBP.
W opinii UOKiK ta opłata nie jest ustalana na podstawie rzeczywistych kosztów, ale została odgórnie ustalona przez banki w celu osiągania wysokich zysków z transakcji
„ Opłata interchange ustalana jest na podstawie analiz kosztowych i zależy od stopnia rozwoju systemu oraz liczby transakcji dokonywanych kartami. Opłata ustanowiona w taki sposób funkcjonuje w wielu krajach Europy i świata i jest uznawana przez Komisję Europejską” – powiedział Remigiusz Kaszubski z ZBP.
Prezes urzędu nałożył kary za udział w porozumieniu uzależniając ich wysokość od okresu uczestnictwa w porozumieniu, jak również liczby wydanych kart. Najwyższe kary pieniężne wysokości po 16,59 mln zł zostały nałożone na PKO BP oraz Pekao SA, 14,66 mln zł na Bank BPH, po 14,08 mln zł na BZ WBK oraz ING Bank Śląski. Najniższy wymiar kary – 193 tys. zł. UOKiK zastosował wobec banku HSBC, który zaprzestał stosowania praktyki.
Banki mogą odwołać się do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zarówno jeśli chodzi o nadanie sprawie rygoru natychmiastowej wykonalności, jak i samej kary pieniężnej, nałożonej przez urząd.
