O coraz większej powściągliwości w dążeniu członków RadyPolityki Pieniężnej do obniżania stóp świadczyły już wynikigłosowań na poprzednich posiedzeniach. Przy równym rozkładzieopinii za i przeciw, o obniżaniu przesądzał głos przewodniczącego.Trzymiesięczna przerwa w obniżaniu stóp, czy też pozostawianiu ichna niezmienionym poziomie, to jednak nic nadzwyczajnego. Możnawręcz powiedzieć, że jest to raczej normą, niż wyjątkiem. Możebowiem świadczyć o stabilizacji sytuacji w gospodarce oraz brakupotrzeby ingerencji w przebiegające w niej procesy za pomocą tegotypu narzędzi polityki pieniężnej. Jeden z najdłuższych okresów"niezmienności" trwał od marca 2006 r. do kwietnia 2007 r. Cociekawe, pojawiają się coraz częściej opinie, że i w najbliższejprzyszłości może nas czekać dość długi okres "bezczynności" RadyPolityki Pieniężnejw tym zakresie.
To dowód, że nasza gospodarka świetnie sobie radzi i bezobniżania stóp procentowych. Ciekawe, jak skomentowałby to BenBernanke, okrzyknięty już niemal zbawcą finansowego świata albowybrany właśnie na drugą kadencję szef Fed, który stóp obniżyć jużnie może.
Rzeczywiście, polska gospodarka w ostatnim czasie daje powody dozadowolenia niemal w każdej z grup wskaźników. Bezrobocie wciąż niestanowi większego problemu, choć można się spodziewać jegoniewielkiego wzrostu w następnych miesiącach. Produkcja przemysłowaspada nieznacznie i nawet ostatni zawód, jaki sprawiła ekonomistom,nie jest w stanie tego zmienić. Tempo wzrostu średniegowynagrodzenia w przemyśle wyraźnie spowolniło, ale wciąż jest dośćimponujące, jak na największe spowolnienie gospodarcze od wielulat. Utrzymuje się nieznacznie powyżej inflacji, a więc realnierośnie. Inflacja jest na wciąż dość wysokim poziomie, niecoprzewyższającym górną granicę celu inflacyjnego NBP, a sprzedażdetaliczna w lipcu nieoczekiwanie nam rozkwitła. Rada nie ma więcżadnych argumentów, przemawiających za obniżaniem stópprocentowych. I wypada się tylko z tego cieszyć.
Roman PrzasnyskiGłówny Analityk Gold Finance
