Gdyby „Gazeta” była rzeczywiście już tak nieważna, a jej naczelny tak mało znaczącą postacią polskiej debaty, nikt by się nad nimi nie pochylał i nie analizował niczym pod mikroskopem. Media prawicowe potrzebują „Gazety” jak kania dżdżu, bez istnienia odwiecznego wroga wiele z nich utraciłoby rację bytu i zainteresowanie odbiorców. Co jakiś czas warto więc znowu „zdemaskować” Michnika i podkręcić emocje. Stąd uznaję za logiczną decyzję kolegów z „Do Rzeczy”, by w okresie słabszej sprzedaży podgrzać temat, który zawsze znajdzie fanów.
Co do samej „Gazety”, jest oczywistą oczywistością, że jej dawna potęga odeszła w przeszłość. „Gazeta” się zestarzała, nie widać w niej armii młodych ludzi, którzy mogliby i potrafili z sukcesem zastąpić ojców i matki-założycielki. Na rynku pojawiły się dziesiątki nowych mediów, internet wymusił inne tempo, kolejni idole młodzieży rodzą się i umierają codziennie. Ośrodków kreowania myśli i bezmyślności jest dziś bardzo wiele. Nie ma fizycznej możliwości, by jakiekolwiek medium mogło narzucić „wszystkim” jakiś sposób myślenia i widzenia świata.
Czy „Gazeta” ma jeszcze rację bytu? Oczywiście. Tak długo, jak będzie można zapewnić jej zaplecze finansowe - pochodzące zapewne z innych działalności Agory - powinna się ukazywać, w miarę możliwości codziennie. Ma grono wiernych czytelników, którzy nie widzą dla siebie innej atrakcyjnej oferty na rynku. Będą sięgali po „Gazetę” - tym chętniej jeśli po jesiennych wyborach stanie się jedynym opozycyjnym dziennikiem w Polsce.
Michał Kobosko, dyrektor polskiego biura think-tanku Atlantic Council i redaktor portalu Project Syndicate (a w przeszłości redaktor naczelny m.in. „Newsweeka”, „Wprost” i „Dziennika Gazety Prawnej”)
