Jak wynika ze statystyk GUS z 2011, ubóstwo ma różny wymiar. Wyróżniamy ubóstwo dochodowe (cierpi na nie 15 proc. rodzin), związane z niedostatecznymi warunkami życia (13,5 proc.) i ubóstwo wynikające z nieradzenia sobie z gospodarowaniem budżetem (16 proc.).
Statystyki wyraźnie wskazują, iż na poziom ubóstwa wpływa nie tylko wykształcenie, bezrobocie, miejsce zamieszkania, ale również ilość posiadanych dzieci, zabezpieczenie finansowe na wypadek niezdolności do wykonywania pracy zarobkowej, czy też przygotowanie do własnej emerytury. Nie zawsze gospodarstwa domowe o najniższych dochodach to te o najgorszych warunkach życia lub te, które posiadają problem ze zbilansowaniem swojego budżetu domowego. Nawet przy niskich dochodach, przy rozważnym planowaniu swoich przychodów i wydatków oraz myśleniu w kategoriach długookresowych możemy zabezpieczyć nie tylko obecną egzystencję, ale również tą przyszłą.
Państwo pomaga ubogim osobom w sposób doraźny o czym świadczą niezmieniające się od lat statystyki poziomu ubóstwa. Brakuje jasno określonej strategii wychodzenia z biedy. „A przecież w wielu przypadkach oddanie w ręce wędki, a nie ryby; pozwala na rozwiązanie problemu” – mówi Jarosław Jenczura, Sales Director Partners Financial Services Polska S.A. – „Edukacja w zakresie finansów osobistych oraz zarządzania własnym portfelem pozwala na niemal natychmiastową poprawę własnej sytuacji finansowej bez potrzeby czekania na pomoc socjalną. Daje upragnioną niezależność finansową oraz pewność, że niezależnie od sytuacji losowych zawsze będziemy mieć pewność przychodów.” – dodaje.
Tutaj nasuwa się – wydawać by się mogło - oczywiste stwierdzenie, że aby zarządzać pieniędzmi, trzeba mieć czym zarządzać. Skoro wydajemy każdą zarobioną złotówkę, to nie ma miejsca na zarządzanie. Jednak poprzez zarządzanie nie ważne jak małymi kwotami, wyrabiamy w sobie dobre nawyki i poprzez systematyczne wykorzystanie własnego kapitału w najbardziej racjonalny sposób poprawiamy własną sytuację materialną.
