W przyszłości splecione fotony mogą być kluczem do zwiększenia pojemności płyt optycznych.
Według praw fizyki, istnieje ograniczenie zdolności rozdzielczej każdego przyrządu optycznego, zgodnie z którym można „dostrzec” tylko obiekty o powierzchni nie mniejszej od połowy użytej do obserwacji długości fali. Przekłada się to na ograniczenie gęstości zapisu na dyskach optycznych, wyznacza też możliwości fotolitograficznych metod produkcji układów scalonych. Według najnowszych odkryć, fizykę można jednak „przechytrzyć”.
Sztuczką, która pozwala oszukać optykę, jest splątanie fotonów. Takie połączone fotony nie występują w naturze, udaje się je jednak uzyskać laboratoryjnie. Po splątaniu wszystkie połączone fotony znajdują się w tym samym stanie kwantowym, dzięki czemu zachowują się jak pojedynczy foton o mniejszej długości fali i wyższej energii. Na Uniwersytecie Toronto udało się spleść 3 fotony, które zachowywały się jak jeden foton o jednej trzeciej długości fali. Jeszcze lepsze wyniki uzyskano na Uniwersytecie Wiedeńskim, gdzie udało się spleść aż 4 fotony. Gdyby w przyszłości udało się splatać fotony z laserów stosowanych w napędach optycznych, można by w ten sposób zwiększyć gęstość zapisu. Na przykład gdyby fotony z laserów udało się grupować po 3, wgłębienia i rowki zapisu na płytach mogłyby być trzykrotnie krótsze i trzykrotnie węższe. Dzięki temu pojemność nośnika wzrosłaby aż dziewięciokrotnie.
