Sława Bardijewska zmarła 23 stycznia.
Bardijewska urodziła się 27 czerwca 1929 r. Ukończyła studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim oraz filmologię w Łódzkiej Szkole Filmowej. Pod kierunkiem prof. Aleksandra Jackiewicza współpracowała z Pracownią Sztuk Masowych w Instytucie Sztuki PAN.
Była autorką trzech książek o polskich dramatopisarzach, tworzących tzw. polską szkołę słuchowiska: "Muza bez legendy. Szkice o dramaturgii radiowej" (1978), "Własna przestrzeń. Szkice o dramaturgii scenicznej" (1987), "Nagie słowo. Rzecz o słuchowisku" (2001).
W swoim dorobku miała liczne eseje i cykle szkiców z zakresu polskiej dramaturgii radiowej i scenicznej, publikowane w czasopismach teatralnych i literackich oraz w tomach zbiorowych Zakładu Historii i Teorii Filmu i Telewizji Instytutu Sztuki PAN.
Współtworzyła tomy: "Szkice o sztukach masowych" (1974), "Z zagadnień semiotyki sztuk masowych" (1977), "Szkice o krytyce filmowej i telewizyjnej" (1978). Jej referaty z sympozjów radiowych były drukowane w publikacjach Polskiego Radia. Była także autorką haseł z zakresu radia i teatru radiowego do leksykonów i encyklopedii PWN.
Badaniami objęła 250 słuchowisk
Bardijewska zajmowała się problematyką słuchowiska, jako części sztuki radiowej, opozycyjnej wobec dominacji kultury obrazu. Zjawisko polskiej szkoły słuchowiskowej analizowała na tle porównawczym z literaturą, teatrem, filmem, telewizją, a także w ujęciu lingwistycznym i semiotycznym. Skupiała się na analizie ewolucji polskiego dramatu radiowego, obejmując swoimi badaniami blisko 250 słuchowisk.
Była żoną Henryka Bardijewskiego, prozaika i dramatopisarza, współtworzącego polską szkołę słuchowiskową.
Źródło: PAP
